پایان نامه

پایان نامه در مورد پاتوفیزیولوژی – دیابت

پاتوفیزیولوژی

کتواسیدوز دیابتی(DKA) در نتیجه کمبودانسولین همراه با افزایش هورمونهای گلوکاگون، کاتکولامینها(آدرنالین و نورآدرنالین)،کورتیزول، و هورمون رشد بوجود می آید.در بروز کتواسیدوز دیابتی به ویژه کمبود انسولین و زیادی گلوکاگون قطعی است(1).

قند بالای خون در کتواسیدوز دیابتی به علت افزایش تولید گلوکز کبدی و مختل شدن مصرف گلوکز در بدن به وجود می اید. کاهش نسبت انسولین به گلوکاگون سبب پیشبرد ساخت گلوکز و تشکیل اجسام کتونی در کبد میگردد. کتوز در نتیجه افزایش قابل ملاحظه آزاد سازی اسیدهای چرب آزاد از سلولهای چربی و بنابراین تمایل به سنتز اجسام کتونی در کبد رخ میدهد. کاهش میزان انسولین همراه با افزایش هورمون های کاتکولامین و هورمون رشد منجر به ازاد شدن اسیدهای چرب ازاد میشود. در حالت طبیعی این اسیدهای چرب آزاد در کبد به تری گلیسریدها یا لیپوپروتئین های با دانسیته بسیار کم(VLDL)1 تبدیل میشوند ولی در کتواسیدوز دیابتی افزایش گلوکاگون سبب تغییر سوخت و ساز کبدی در جهت تشکیل اجسام کتونی میگردد. افزایش اسیدهای چرب آزاد باعث افزایش تولید تری گلیسریدو زیاد شدن تولید کبدی لیپو پروتئین های با دانسیته بسیار کمVLDL  میشود. افزایش تری گلیسرید خون ممکن است به قدری شدید باشد که باعث بروز پانکراتیت گردد. در اکثر موارد، هنگامی که سطح انسولین نسبتا ناکافی بوده و نیاز به آن افزایش پیدا میکند کتواسیدوز دیابتی شدت می ‌یابد این حالت به عنوان مثال، در صورت وجود یک بیماری دیگر همزمان اتفاق میافتد. در کتواسیدوزدیابتی، جایگزینی حجم مایع به همراه پتاسیم (برای جلوگیری از هیپوکالمی حاصل از عمل انسولین) برای بهبودی ضروری است(5و1).

وضعیت هیپراسمولار غیر کتوتیک

وضعیت هیپراسمولار غیر کتوتیک (NKHS) بیش از همه در افراد مسن مبتلا به دیابت نوع دو دیده میشود. دراین افراد به علت ناتوانی، دسترسی به آب کم است و افزایش قندخون به همراه از دست دادن آب منجر به افزایش اسمولالیته خون ودر نتیجه وضعیتی تحت عنوان «  وضعیت هیپراسمولار غیر کتوتیک» میگردد.این وضعیت میتواند منجر به اختلال هوشیاری و کما شود وبدین جهت یک فوریت پزشکی است(8).

مهمترین ویژگیهای آن عبارتند از: پرادراری، کاهش فشار خون وضعیتی، وانواعی از نشانه های عصبی که شامل تغییر وضعیت ذهنی، بی حالی، گیجی، تشنج، و احتمالا کما میشوند.

پاتوفیزیولوژی

کمبود انسولین و ناکافی بودن مصرف مایعات، علل زمینه ساز وضعیت هیپراسمولار غیر کتوتیک هستند. کمبود انسولین سبب افزایش تولید گلوکز توسط کبد و اختلال مصرف گلوکزدرعضلات اسکلتی میشود قندخون بالا سبب دفع بیش از حد ادرار میشود که منجر به کاهش شدید حجم درون عروقی میگردد و مصرف ناکافی مایعات این کاهش حجم را تشدید میکند. علت فقدان کتوز، در وضعیت هیپراسمولار غیر کتوتیک به درستی مشخص نشده است. احتمالا کمبود انسولین نسبی بوده و نسبت به کتواسیدوز دیابتی شدت کمتری دارد. در بعضی از مطالعات مشاهده شده است که سطح هورمون های تنظیم کننده متقابل (مانند گلوکاگن) واسیدهای چرب آزاد در وضعیت هیپراسمولار غیر کتوتیک کمتر از کتواسیدوز دیابتی است. همچنین احتمال میرود که کبد توانایی کمتری برای سنتز اجسام کتونی داشته و یا نسبت انسولین به گلوکاگون برای پیشبرد روند ایجاد کتون کافی نباشد(8).

هیپوگلیسمی (قندخون پایین)

دیابت بیماری است که در آن ، میزان قندخون بالا می‌رود و درمان آن، رساندن قند خون به حد طبیعی است. گاهی ممکن است اثر درمان دارویی خیلی زیاد باشد و قندخون بیش از حد کاهش یابدکه این حالت را هیپوگلیسمی می نامند. افت قندخون عارضه­ای خطرناک در درمان دیابت است. این عارضه وقتی که سطح قندخون بیش از حد طبیعی پایین بیاید بروز میکند. وقتی افت قندخون خفیف باشد فرد دیابتی قادر به تشخیص  و درمان آن است در موارد شدیدتر ممکن است به طور ناگهانی ایجاد و منجر به ازدست دادن هوشیاری یا تشنج شود. این نوع از افتادن قندخون از اورژانسهای پزشکی تلقی میشود.

قندبرای فعالیت مناسب سلولهای عصبی مغز ضروری است بنابراین کاهش قندخون منجر به علایم عصبی میشود بعضی ازاین علایم عبارتنداز :

-گیجی وعدم هوشیاری

-ضعف

-لرزش بدن

-سرگیجه

-سردرد

-تاری دید

اگر مشکل هیپوگلیسمی وجود نداشت، میتوانستیم دیابت را به سادگی با تجویز مقادیر کافی انسولین (یاهر داروی موثردیگر)و با کاهش دادن غلظت گلوکزپلاسما به حد طبیعی یا کمتراز آن درمان نماییم(6).

عوارض مزمن دیابت

دیابت و عوارض آن گروه وسیعی از نشانه ها وعلایم را ایجاد میکنند. نشانه ها و علایم مربوط به هیپرگلیسمی حاد ممکن است در هر مرحله ای از سیر بیماری ایجاد شوند. در حالیکه نشانه ها و علایم ناشی از عوارض مزمن، طی دهه دوم هیپرگلیسمی بروز میکنند. افراد مبتلا به دیابت نوع دو که قبلا تشخیص داده نشده بودند، ممکن است در هنگام تشخیص، با عوارض مزمن دیابت تظاهر نمایند. این عوارض بسیاری از ارگانهای بدن را گرفتار ساخته و میتواند منجر به مرگ و میر یا ناتوانی در بسیاری از بیماران شود عوارض مزمن دیابت شامل موارد زیر است:

-آسیب چشم(رتینوپاتی)

-آسیب کلیه (نفروپاتی)

-آسیب اعصاب(نوروپاتی)

-افزایش فشار خون

-بیماریهای عروق کرونر

-بیماریهای عروق محیطی

-بیماریهای عروق مغزی

-فلج معده یا گاستروپارزی

-اختلال عملکرد جنسی

-تغییرات پوستی

-عفونت

عوارض مزمن را میتوان به دو دسته عروقی و غیرعروقی تقسیم کرد. عوارض عروقی دیابت نیز خودبه دو دسته­ درگیری عروق کوچک(رتینوپاتی، نوروپاتی، نفروپاتی) و درگیری عروق بزرگ( بیماری سرخرگ های کرونر، بیمار عروق محیطی، بیماری عروق مغز) تقسیم میشوند. عوارض غیر عروقی شامل مشکلاتی مانند گاستروپارزی (فلج معده) اختلال عمل جنسی و تغییرات پوستی است(5).

خطر بروز عوارض مزمن به صورت تابعی از مدت زمان هیپرگلیسی افزایش پیدا میکند. از آنجا که دیابت نوع دو ممکن است یک دوره طولانی هیپرگلیسمی بدون علامت داشته باشد،بسیاری از افراد مبتلا به دیابت نوع دو در زمان تشخیص، دچار این عوارض شده ­اند. عوارض ناشی از درگیری عروق کوچک در دیابت نوع یک و دو در نتیجه هیپرگلیسمی مزمن به وجود می آیند. مطالعات بالینی انجام شده روی تعداد زیادی از افراد مبتلا به دیابت نوع یک و دو نشان داده است که کاهش هیپرگلیسمی مزمن سبب جلوگیری یا کاهش بروز رتینوپاتی ،نوروپاتی و نفروپاتی خواهد شد(1). با اینکه هیپرگلیسمی به عنوان یک عامل اولیه در بروز عوارض دیابت نقش دارد ولی هنوزمشخص نشده است که آیا روندهای مشابهی در همه این عوارض وجود دارند یا اینکه در هر عضوی، روند بیماری زایی خاصی مهم تراست. در نهایت، رادیکالهای آزاد ایجاد شده در نتیجه هیپرگلیسمی نیز میتواند در پیشبرد این عوارض نقش داشته باشند(93).

عوامل دیگری که کمتر شناخته شده اند نیز میتوانند بروز این عوارض را تعدیل نمایند. برای مثال، بعضی از افراد با وجود ابتلای طولانی مدت به دیابت، هرگز دچار رتینوپاتی یا نفروپاتی نمی‌شود. در بسیاری از این بیماران میزان گلوکز خون دقیقا مشابه افرادی است که دچار عوارض مربوط به درگیری عروق کوچک شده اند. برمبنای این مشاهدات تصور میشود که یک استعداد ژنتیکی برای بروز عوارض خاصی از این بیماری وجود داشته باشد.

شواهدی که به نفع وجود یک نقش سببی برای هیپرگلیسمی مزمن در بروز عوارض مربوط به درگیری عروق بزرگ باشند کمتر قطعی هستند، ولی بعضی از نتایج بدست آمده این موضوع را تایید میکنند. برای مثال، مرگ ومیر و حوادث ناشی از بیماری عروق کرونر قلب در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو، دو تا چهار برابر افزایش نشان میدهد. این حوادث با میزان گلوکز خون در حالت ناشتا و پس از صرف غذا و همچنین با HbAlc ارتباط دارند. عوامل دیگری نیز( مثل اختلال چربی های خون و فشار خون بالا) اهمیت زیادی در بروز عوارض مربوط به درگیری عروق بزرگ دارند(8).

 

 

ادامه مطلب و جزییات بیشتر درباره این پایان نامه :

پایان نامه

پایان نامه رشته پزشکی با موضوع دیابت